Blooming People: Charlotte Meijerink
Na de middelbare school volgde ze een opleiding tot interieurontwerper. Daarna Meubelmaken in Rotterdam. Vervolgens Spatial Design aan de kunstacademie van Den Haag. Om af te sluiten met een master Architectuur aan de Academie van Bouwkunst. Niet zo gek dus dat Charlotte Meijerink twee petten draagt bij Blooming Buildings: die van head design en die van architect.
“Ik heb altijd al van de natuur gehouden, maar op de Academie van Bouwkunst ben ik me er echt in gaan verdiepen door studio’s te volgen over groenontwerp, biodiversiteit en klimaatadaptatie. Ik dacht na over biobased en demontabel bouwen, maar bijvoorbeeld ook over parkeerplaatsen met halfverharding, zodat het water weg kan.
Daarnaast hield ik me bezig met de vraag waar het naartoe moet met de woningbouw. We denken nog veel te veel in grondgebonden rijtjeswoningen, terwijl: aan de ene kant heb je alleenstaande twintigers die geen huis kunnen vinden en aan de andere kant zestigers in te grote huizen. En in veel nieuwbouwwijken is overdag niemand thuis. Zo wordt de ruimte niet optimaal benut.
Kijk ik naar mijn eigen buurt in Rotterdam, dan zie ik hoe het wel kan. Hoe je met veel mensen op elkaar kan leven zonder op leefbaarheid in te leveren. En dat heeft voor een groot deel met de aanwezigheid van gezamenlijk groen te maken, wat de sociale cohesie bevordert.
Stadsnatuur is bovendien een buffer om hittestress, wateroverlast en biodiversiteitsverlies tegen te gaan. We moeten wakker worden, want we kunnen het niet oplossen met stenen. Ik ben opgegroeid in Gouda, dat zes meter onder de zeespiegel ligt. Als het hard regende in de zomer kon je soms met een rubberbootje door de straten varen.
Afbeelding: Charlotte in de Botanische Tuinen van Glasgow, Schotland.
Vergeet ook niet wat groen doet voor je mentale welzijn. Toen ik me voor mijn studie meer met groenontwerp ging bezighouden, heb ik ook onze tuin in ons huisje in Rotterdam aangepakt. En in de corona-periode was dat het enige lichtpuntje: twee jaar lang zat ik thuis achter mijn laptop, maar ik had wel het uitzicht op die tuin! Ik heb een minivogelmigratie meegemaakt. Van dorre stenen boel naar een tuin vol vogels. We hebben een huisduif die nooit meer weggaat. Een nestje koolmezen. Heel veel kauwen en halsbandparkieten die precies dezelfde kleur hebben als de hop waarin ze zich verstoppen. Je schrikt je rot als je naar buiten komt en zij uit het niets luid kwetterend wegvliegen.
Hoewel het duidelijk is dat er echt iets moet gebeuren, merk je toch nog steeds dat mensen bij groen vooral aan problemen denken. Ze maken zich zorgen over het onderhoud. Of dat het ongedierte aantrekt. Of dat het hun gevel kapot maakt. Ze lijken bang voor de natuur geworden, terwijl het juist zo nodig is.
Dat soort angsten kun je wegnemen door te laten zien wat er mogelijk is. Er zijn prachtige gebouwen waar al honderd jaar een winger tegenaan groeit. En die gebouwen zijn nog in prima staat. Sterker nog, ze hebben een soort natuurlijke isolatie.
Wat niet helpt is dat stadsnatuur helaas te vaak slecht wordt aangelegd en slecht wordt onderhouden. Als je onvoldoende kennis van zaken hebt, loop je het risico om dingen te doen die tegen de natuur ingaan. Zet je planten bij elkaar die niet in symbiose met elkaar kunnen leven.
Om het goed te doen, heb je kennis van en inzicht in de natuur nodig. In bossen en parken kan het ook, waarom niet in bewoonde gebieden?
Gelukkig is er al wel een kleine revolutie gaande. Ik merk het in mijn eigen buurt: hoe meer stadsnatuur je ziet, hoe meer mensen er zelf mee aan de slag gaan. Maar juist met utiliteitsgebouwen kunnen we echt grote slagen maken. Door scholen, kantoren, gemeentegebouwen, winkelstraten en winkelcentra te vergroenen creëer je insectensnelwegen en groene paden, waardoor het door kan stromen. Steeds meer gemeenten hebben hier ook oog voor en begrijpen dat je je niet alleen op parken moet richten. Tussen gemeentepark en particulier geveltuintje is een wereld te winnen. En daar kan Blooming Buildings een mooie rol in spelen.
Ik kwam met Blooming Buildings in aanraking toen ik als interieurontwerper voor een architectenbureau de entree van een kantoorgebouw in Amsterdam Zuidoost ontwierp. Voor de beplanting was Blooming Buildings aangetrokken en we bleken een hele goede match. We hadden dezelfde visie en wilden een weelde aan planten creëren. Om zo van de entree echt de eyecatcher van het gebouw te maken. De samenwerking beviel zo goed dat ik de stap heb gewaagd. Nu kan ik twee passies combineren: die voor architectuur en die voor natuur.
Afbeelding: een van de renders voor de Entree in Amsterdam Zuidoost die Charlotte voor Cepezed maakte in samenwerking met Blooming Buildings.
Vanuit mijn opleidingen heb ik een uniek perspectief om te kijken hoe natuur en architectuur elkaar kunnen versterken. Om de juiste balans tussen architectonische en groene waarde te vinden. Bovendien kan ik goed met andere architecten schakelen en het gesprek aangaan. In plaats van het groenontwerp en het ontwerp van het gebouw los te koppelen, integreer je het met elkaar. Hoe eerder de fase waarin wij worden meegenomen, hoe sterker het eindresultaat zal zijn. Groen is meer dan alleen de kers op de taart, het is ook de vulling.
Daarbij gaat het wel om een langetermijnvisie. Het is goed om je dat te realiseren. Bij Blooming Buildings zorgen we ervoor dat het er meteen al mooi uitziet, maar in de loop der tijd wordt het nog mooier. We hebben de laatste honderd jaar heel veel moeite gedaan om de natuur uit het dagelijks leven te verwijderen, we mogen nu best wat moeite doen om het weer terug te brengen. En na verloop van tijd betaalt zich dat uit.
Neem mijn tuin. Doordat het zo warm was in april, was de boel ineens ontploft. Mijn tuin heeft mij niet meer nodig. Alles is uit zichzelf gaan bloeien en groeien en klimmen. Het is ongelooflijk.